بارداری و نوزاددرمان عفونت ادرار در بارداری بدون دارودرمان عفونت ادراری در بارداری بدون دارو

درمان عفونت ادراری در بارداری بدون دارو


درمان عفونت ادراری در بارداری بدون دارو

درمان عفونت ادراری در بارداری بدون دارو

عفونت مجرای ادرار چیست؟عفونت مجرای ادرار عارضه شایعی است که نتیجه عفونت باکتریایی دستگاه ادرار است. نیمی از بانوان دست‌کم یک بار در طول عمر خود تحت درمان‌های مخصوص این نوع عفونت قرار می‌گیرند.  –  عفونت مجرای ادراری که مثانه را درگیر کند، التهاب مثانه (سیستیت) یا عفونت مجرای ادرار تحتانی نامیده می‌شود.  –  عفونتی که به کلیه‌ها نیز سرایت کرده باشد، عفونت مجرای ادرار فوقانی یا پیلونفریت نامیده می‌شود.بانوان باردار به دلیل تغییرهایی که در این دوران در بدنشان رخ می‌دهد، بیشتر مستعد عفونت ادرار هستند. هورمون پروژسترون عضله‌های لوله‌هایی (حالب) را شل می‌کند که کلیه‌ها را به مثانه متصل می‌کند. به این ترتیب حرکت ادرار از کلیه به مثانه آهسته می‌شود. بزرگ‌تر شدن رحم نیز جریان ادرار را آهسته می‌کند. در نتیجه باکتری‌ها قبل از دفع از بدن زمان بیشتری برای رشد کردن دارند.

بانوان چه در دوران بارداری چه غیر آن بیشتر مستعد ابتلا به عفونت ادراری هستند، چون باکتری‌ها حین معاشقه و نزدیکی از روده و واژن وارد حالب می‌شود. بنابراین جنسیت زنانه یکی از علل خطر این عفونت است. رابطه جنسی شدید نیز باعث التهاب مثانه می‌شود و در این شرایط باکتری‌ها راحت‌تر مثانه را آلوده می‌کنند. از آنجایی که میکروب‌ها با ادرار از مثانه و حالب خارج می‌شود، بنابراین کاهش تعداد دفعات ادرار نیز یکی از علل عفونت ادراری در بارداری به شمار می‌آید. ناهنجاری‌های مجاری ادراری یا عارضه‌های مزمنی مانند دیابت نیز ممکن است به عفونت مجرای ادرار منجر شود.بارداری باعث عفونت مجرای ادرار نمی‌شود، به خاطر داشته باشید که از هر ۵ خانم یک نفر در مرحله‌ای از عمر خود دچار این مشکل می‌شود. درهر حال بارداری تغییراتی را در بدن مادر ایجاد می‌کند که وی را بیشتر در معرض عفونت ادراری قرار می‌دهد. بارداری قبل از هر چیز با تغییراتی هورمونی همراه است که محیط را برای عفونت و رشد و تکثیر باکتری‌هایی چون اشرشیا کلی فراهم می‌کند.

افزایش پروژسترون نیز باعث شل شدن عضله‌های انتقال دهنده ادرار می‌شود، در نتیجه باکتری‌ها تا مثانه و احتمالاً کلیه بالا می‌رود. به این ترتیب احتمال عفونت در دوران بارداری افزایش می‌یابد. رحم بزرگ شده نیز مانع از تخلیه کامل مثانه می‌شود و مقداری ادرار در مثانه باقی می‌ماند که بستر را برای تکثیر باکتری‌ها فراهم می‌کند.

عفونت مجرای ادرار گاهی هیچ گونه علائمی ندارد. به همین دلیل بهتر است آزمایش ادرار را در ابتدای دوران بارداری انجام داد. اگر در دوران بارداری باکتری‌ در ادرار پیدا شود، آنتی بیوتیک برای از بین بردن عفونت تجویز می‌شود، حتی اگر هیچ علامتی وجود نداشته باشد.بعضی از علائم التهاب مثانه عبارت است از:  –  درد پایین شکم یا پشت بدن که گاهی شبیه به انقباض‌های خفیف تا متوسط است.  –  درد یا سوزش هنگام ادرار کردن  –  فوریت یا تکرر ادرار  –  خون در ادرار  –  احساس کسالتچنانچه در دوران بارداری با این علائم مواجه شدید، به سرعت به پزشک مراجعه کنید.وضعیت در صورت منتشر شدن عفونت در کلیه‌ها وخیم‌تر است و به بیماری شدید می‌انجامد. علائم عفونت کلیه به شرح زیر است:  –  تب بالای ۳۸ درجه سانتی‌گراد  –  درد مداوم در لگن، پهلو یا پشت بدن  –  تب و لرز  –  حالت تهوع و استفراغ  –  اسهال  –  سر درددر صورت مواجهه با علائم فوق به سرعت به پزشک یا بخش اورژانس بیمارستان مراجعه کنید.

پزشک برای بررسی وجود باکتری در ادرار دستور آزمایش می‌دهد و در صورت لزوم آنتی بیوتیک تجویز می‌کند. آنتی‌بیوتیک عفونت مثانه را برطرف می‌کند و پزشک نوعی از آنتی بیوتیک را تجویز می‌کند که مصرف آن در دوران بارداری خطری ایجاد نکند.بانوان باردار معمولاً باید آنتی بیوتیک را به مدت ۷ روز مصرف کنند. آزمایش ادرار بلافاصله پس از قطع مصرف دارو انجام می‌شود تا از رفع عفونت اطمینان حاصل شود. متخصص گاهی اوقات لازم می‌داند که آزمایش عفونت مثانه تا زمان زایمان به طور مرتب انجام شود.اما اگر کلیه عفونی شده باشد، مادر باید برای دریافت آنتی بیوتیک وریدی و تزریق سرم در بیمارستان بستری شود. درمان سریع بسیار مهم است، چون عفونت کلیه در موارد نادر پیشرفت می‌کند و به عفونت خون (سپسیس) تبدیل می‌شود. عفونت خون زمانی رخ می‌دهد که بدن شروع به حمله به اندام‌ها و بافت‌های خود کند.

درمان عفونت ادراری در بارداری بدون دارو

 

احتمال دارد که عفونت ادراری به نوزاد آسیب بزند، بنابراین باید درمان آنتی بیوتیکی عفونت مجرای ادرار را به سرعت شروع کرد. عفونت ادراری یکی از علل زایمان زودرس و وزن پایین نوزاد محسوب می‌شود؛ چون عفونت ادراری رحم را تحریک به وضع حمل می‌کند و نوزاد نارس متولد می‌شود.

خوشبختانه اکثر موارد عفونت ادراری را می‌توان حتی در دوران بارداری به راحتی با آنتی بیوتیک درمان کرد. هر چند مصرف بعضی داروها در دوران بارداری ممنوع است، اما اکثر آنتی بیوتیک‌ها ایمن هستند. پزشک آنتی بیوتیک مناسب را با توجه به حساسیت‌های مادر و هفته بارداری تجویز می‌کند. گونه‌های مختلفی از آنتی‌بیوتیک وجود دارد که مصرف آنها هیچ خطری را در دوران بارداری ایجاد نمی‌کند.

هیچ راهی برای پیشگیری صد در صدی از عفونت ادراری در بارداری وجود ندارد. روش‌های زیر هر چند اثبات شده نیست، اما معمولاً برای پیشگیری از عفونت ادراری توصیه می‌شود:  –  مثانه را به محض نیاز به دفع ادرار و همچنین پس از مقاربت تخلیه کنید.  –  ناحیه تناسلی را پس از تخلیه ادرار با دستمال از جلو به عقب پاک کنید تا احتمال پخش شدن باکتری‌ها کاهش یابد.  –  بین پاها را هر روز و پس از نزدیکی بشویید. از پاک کننده‌های ملایم و غیرعطری استفاده کنید.  –  آب فراوان بنوشید.احتمالاً شنیده‌اید که کپسول‌ یا شربت قره‌قاط برای درمان عفونت مجرای ادرار مفید است. واقعیت این است که هیچ شواهدی دال بر سودمندی این ماده در دست نیست و قره قاط را نمی‌توان جایگزین آنتی‌بیوتیک کرد؛ به ویژه اگر بیمار باردار نیز باشد.

 

عفونت ادراری در بارداری از شایع‌ترین عفونت‌ها و مشکلات این دوران محسوب می‌شود. در زمان بارداری احتمال ابتلای افراد به عفونت ادراری از همیشه بیشتر خواهد بود. عفونت ادراری در بارداری مشکلاتی را برای جنین و مادر به وجود می آورد که تشخیص به موقع آن ضروری می باشد .

طبق آمار از هر ۱۰ زن ۱ نفر به عفونت ادراری (UTI) در بارداری مبتلا می شود. این بیماری به دلیل تغییرات بدن و هورمون ها در دوران بارداری بسیار شایع است. عفونت ادراری اگر زود تشخیص داده شود به راحتی با آنتی بیوتیک قابل درمان است اما اگر پیشرفت کند برای مادر و جنین هر دو خطرناک است. برای پی بردن به علائم عفونت ادراری کافیست به بدن خود توجه کنید. مرتب به دکتر برای معاینات بارداری مراجعه کرده و هرچه زودتر داروهای مناسب برای درمان عفونت ادراری را شروع کنید.

دستگاه ادراری در انسان‌ها از کلیه‌ها، حالب، مثانه و مجرای ادراری تشکیل شده است. عفونت‌ ادراری اغلب در بخش‌های انتهایی یعنی مجرای ادرار و مثانه اتفاق می‌افتد. اما گاهی عفونت از این قسمت‌ها حرکت می‌کند و به بخش‌های فوقانی‌تر دستگاه ادراری، یعنی حالب‌ها و کلیه‌ها می‌رسد که وضع را بسیار خطرناک‌تر می‌کند.

بارداری احتمال ابتلا به عفونت هر یک از بخش های دستگاه ادراری را بالا می برد. مقادیر زیاد هورمون پروژسترون موجب شل شدن عضلات حالب و در نتیجه گشادتر شدن حالب می شود. رحم در حال رشد می تواند به حالب ها فشار وارد آورد و جریان ادرار را در داخل آنها با اختلال مواجه کرده سرعت آنرا کُند سازد. رشد جنین موجب فشار بر روی مثانه می شود در نتیجه تخلیه آن هنگام دفع کامل نخواهد بود. نتیجه نهایی این اختلالات آن خواهد بود که عبور ادرار در مسیر دستگاه ادراری بیشتر طول می کشد و باکتریها قبل از خروج از بدن زمان بیشتری برای تکثیر در اختیار خواهند داشت.

درمان عفونت ادراری در بارداری بدون دارو

 

به همین دلیل است که پزشک در همان اولین نوبت معاینات دوران بارداری آزمایش ادرار درخواست می کند، خواه شما علائم عفونت ادراری داشته باشید یا خیر. اگر این تست اولیه منفی باشد احتمال بروز عفونت ادراری در طول دوران بارداری پائین خواهد بود. ولی اگر شما یکی از گروه ۵ تا ۷% خانم هایی باشید که باکتری در ادرارشان یافت می شود، باید برای برطرف کردن آن از آنتی بیوتیک استفاده کنید. اگر این نوع عفونت باکتریائی درمان نشود احتمال بروز عفونت کلیه در دوران بارداری ۳۰% است.

بارداری خطر عفونت های مجاری ادراری را افزایش می دهد، کارشناسان در این زمینه پیش بینی هایی دارند.

 

عفونت ادراری معمولا با علائمی همراه است؛ زنان مبتلا به آن دارای تکرر و احساس فوریت در دفع ادرار هستند. همچنین هنگام ادرار به سختی این کار را انجام می‌دهند. احساس سوزش، فشار و درد در زیر شکم و کمر (بخصوص در ناحیه لگن) دارند، رنگ ادرار کدر و معمولا بدبو است و گاهی نیز خون در ادرار دیده می‌شود. البته خون در ادرار با چشم قابل مشاهده نیست و معمولا در آزمایشگاه دیده می‌شود. این علائم نشان‌ می‌دهد که دستگاه ادراری تحتانی، یعنی مجرای ادرار و مثانه، گرفتار است؛ اما وقتی بیمار با نشانه‌هایی مانند تب و لرز، تعریق، تهوع و استفراغ، درد و حساسیت در پهلوها و حال عمومی خراب به پزشک مراجعه می‌کند، نشانه وخیم بودن اوضاع است؛ چون این علائم حکایت از این دارد که دستگاه ادراری فوقانی، یعنی کلیه‌ها و حالب‌ها، درگیر شده‌اند. در این موارد بیماران حتما باید در بیمارستان بستری شوند و آنتی‌بیوتیک وریدی دریافت کنند و کاملا تحت نظر باشند.

عفونت ادراری در بارداری گاهی اوقات بی‌علامت است؛ یعنی به‌طور اتفاقی و در آزمایش ادرار مشخص می‌شود که میزان باکتری در ادرار بالاست. حتی اگر علامتی هم وجود نداشته باشد عفونت ادراری در خانم‌های حامله باید درمان شود. زیرا عفونت ادراری بدون علامت باعث زایمان زودرس می‌شود. چنین نوزادانی کم‌وزن هستند و مشکلاتی در بدو تولد دارند (مهم‌ترین مشکل نوزادان زودرس، نارس بودن ریه‌هاست. چنین نوزادانی قادر به تنفس خودبه‌خودی نیستند و برای ادامه بقا باید تا مدتی در دستگاهی به نام انکوباتور قرار گیرند و اکسیژن دریافت کنند).

عفونت ادراری بدون علامت خطرناک است و احتمال گسترش آن به کلیه‌ها خیلی زیاد و حدود ۴۰ درصد است. این بیماری باید خیلی زود درمان شود. اغلب موارد با درمان مناسب خیلی زود مشکل بیمار برطرف می‌شود؛ ولی گاهی اوقات در بعضی از خانم‌ها عفونت، دوباره برمی‌گردد و ممکن است لازم باشد بیمار تا پایان دوره بارداری دارو مصرف کند.

خانم‌های باردار به محض مشاهده علائم باید به پزشک مراجعه کنند. آزمایش ادرار کم‌هزینه و ساده است و می‌تواند وجود باکتری در ادرار را ثابت کند. آزمایش ادرار از نوع کشت باید باشد. در کشت ادراری علاوه بر اثبات وجود باکتری می‌توان نوع آن را نیز مشخص کرد و با توجه به آن دارو تجویز کرد؛ البته به محض اثبات وجود عفونت ادراری در مادر باردار و قبل از دریافت جواب آزمایش، درمان باید شروع شود.

 

۱٫ مصرف مایعات را افزایش دهید:

 

نوشیدن مقدار زیادی آب و مایعات در تمام روز بهترین راه برای بیرون راندن باکتری ها از سیستم بدن است.برای هیدراته نگه داشتن بدن، شما باید بعد از هر وعده غذایی یک لیوان آب بنوشید تا باکتری ها از سیستم بدنتان خارج شود و در نتیجه احتمال عفونت را کاهش می دهد.

۲٫ ادرار کردن مکرر:

 

در دوران بارداری، شما باید ادرار کنید تا باکتری ها در مثانه تان رشد نکند. اگر کسی ادرار نکند، باکتری ها می توانند در مجاری ادراری تکثیر شوند و منجر به عفونت شوند.

۳٫ بدنتان را تمیز و خشک نگه دارید:

 

شما باید سعی کنید لباس های گشاد و شل بپوشید تا به هوا اجازه عبور دهد و به خشک نگه داشتن مجرای پیشاب کمک کند. شما باید بعد از هر بار دستشویی خود را خشک کنید تا مطمئن شوید که باکتری ها وارد مجرای پیشاب نمی شوند.

۴٫ نباید اجازه دهید اسپرم به بدنتان وارد شود:

 

شما باید از کاندوم در رابطه تان استفاده کنید. شیوع بیماری عفونت ادراری در میان زنانی که به طور جنسی فعال هستند و از کاندوم استفاده نمی کنند، بیشتر است.

۵٫ پروبیوتیک:

 

پروبیوتیک از پوشش بدن انسان که به عنوان یک دفاع برای بدن است، حمایت می کند. غذاهایی مخمری مثل کیمچی، ماست پروبیوتیکی و پنیر خام از غذاهای شامل پروبیوتیک است. خوردن غذاهای تخمیر شده، باکتری های بدن را بدون ایجاد هر گونه بیماری، ترمیم می کند.

۶٫ سیر:

 

سیر خام که تازه خرد شده ، حاوی انواع زیادی از خواص ضد میکروبی است. خاصیت ضد قارچی سیر می تواند باعث بهبود عفونت های قارچی شود.

۷٫ ویتامین C:

 

ویتامین C شانس رشد ایکولای را کاهش می دهد. سیستم ایمنی را بهبود می بخشد و ادرار را اسیدی می کند. میزان سلامت زنان را بهبود می دهد و اگر درمان ویتامین C به مدت سه ماه صورت گیرد، عفونت های ادراری را نیز کاهش می یابد.

۸٫ روغن میخک:

 

روغن میخک برای فعالیت ضد میکروبی، ضد ویروسی و ضد قارچی شناخته می شود. خاصیت ضد التهابی روغن میخک یک مزیت دیگرش است. با این حال، ممکن است برخی واکنش های معکوس نسبت به بدن وجود داشته باشد، بنابراین لطفا آن ها را تحت نظارت ارائه کننده خدمات بهداشتی خود مصرف کنید.

۹٫ روغن پرتقال:

 

روغن اساسی پرتقال را می توان با موفقیت به عنوان درمان برای عفونت باکتریایی مورد استفاده قرار داد. مانع رشد ای کولای می شود. این باکتری ای است که در عفونت ادراری دیده می شود. باید بعد از مشورت با ارائه کننده خدمات بهداشت به بیمار داده شود.

عفونت ادراری عموماً از باکتری ناشی می شود که وارد دستگاه ادراری می شود و باعث درد و ناراحتی می شود. ماهیت مکرر این بیماری به خطر گسترش مقاومت دارویی می افزاید. آن ها عوارض جانبی نامطلوبی دارند، بنابراین فرد باید درمان های خانگی را امتحان کند.

درمان عفونت ادراری دارویی است؛ دارو از نوع آنتی‌بیوتیک است و بیمار باید حداقل هفت روز به‌طور مرتب دارو مصرف کند. علائم بیمار ظرف سه روز از بین می‌روند، ولی بیماران باید همه داروهایی که پزشک تجویز کرده تا آخر مصرف کنند. بعد از این‌که علائم کاملا برطرف شد و داروها به اتمام رسید، به تکرار آزمایش و کشت ادرار نیاز است. همه زنانی که دچار عفونت ادراری در طول بارداری می‌شوند، حتما باید تحت‌نظر پزشک باشند؛ چون ممکن است پزشک این آزمایش را چند بار درخواست کند.

۱ تا ۲ هفته بعد از پایان دوره درمان و مصرف داروها دوباره برای ارزیابی به دکتر مراجعه کنید. اینکه مطمئن شوید مصرف آنتی بیوتیک ها تاثیر داشته است یا خیر بسیار حائز اهمیت است. به همین دلیل باید ۱ تا ۲ هفته بعد از اتمام داروها به دکتر مراجعه کنید. در آنجا یک نمونه ادرار از شما گرفته می شود و بررسی می شود که به طور کامل درمان شده اید یا خیر.

 

درمان عفونت ادراری در بارداری بدون دارو

 

در زمان بارداری احتمال ابتلای افراد به عفونت ادراری از همیشه بیشتر خواهد بود. عفونت ادراری در حاملگی مشکلاتی را برای جنین و مادر به وجود می آورد که تشخیص به موقع آن ضروری می باشد ؛ این بخش از نمناک نکاتی مهمی را در بر دارد که شما را برای اقدام صحیح در این شرایط آشنا می سازد.

یکی از خانم ها که در دوران بارداری عفونت ادراری را تجربه کرده است می گوید:در اواسط دوران بارداری پزشکم به من اطلاع داد که عفونت دستگاه ادراری دارم.و باید با آنتی بیوتیک ها درمان می شدم ؛ غافلگیر شدم جواب آزمایش عفونتی ام مثبت بوده است.

هیچ نشانه ای نداشتم، و فکر نمی کردم عفونت داشته باشم و پزشکم آن را براساس تست ادرار روتین من متوجه شد.بعد از ۴ مرتبه بارداری، فکر کردم که آن ها شوخی می کنند اما این طور نبود من دچار UTI یعنی عفونت ادراری در دوران بارداری شده بودم.

 

ا UTI زمانی اتفاق می افتد که باکتری ای از خارج بدن وارد مجرای پیشاب ادراری زن می شود (اساسا مجرای ادرار) و باعث عفونت می شود ؛ زنان بیشتر از مردان دچار عفونت ادراری می شوند.

درمان عفونت ادراری در بارداری بدون دارو

 

کالبد شناسی زن باعث می شود که باکتری ها از واژن یا مناطق مقعدی وارد شوند و به دستگاه ادراری بروند، چون همه آن ها به هم نزدیک هستند. عفونت ادراری معمولا توسط باکتری از پوست، واژن، یا مقعد وارد مجرای پیشاب است و به سمت بالا حرکت می کند.

 

انواع مختلفی از عفونت ادراری وجود دارد: 

 

عفونت مجاری ادرار و یا مثانه:

 

اغلب باکتری ها در مثانه توقف می کنند و تکثیر می شوند و باعث التهاب و ایجاد علایم آشنای عفونت مثانه می شوند. التهاب مجاری ادرار در میان زنانی که فعالیت جنسی زیادی دارند، بین سنین ۲۰-۵۰ سال رایج است.

باکتری ها همچنین می توانند از مثانه تان عبور کنند و یک یا هر دو کلیه را آلوده کنند. عفونت کلیه شایع ترین بیماری پزشکی در دوران بارداری است. عفونت می تواند به جریان خون سرایت کند و برای شما تهدید کننده زندگی شود.

عفونت کلیه ممکن است عواقب جدی برای نوزادتان داشته باشد. این کار باعث افزایش ریسک کار زایمان زودرس و داشتن نوزاد با وزن کم می شود و با افزایش خطر مرگ و میر جنین یا بدنیا آمدن نوزاد مرده ارتباط دارد.

 

داشتن باکتری در مجاری ادراری ممکن است که هیچ نشانه ای نداشته باشد. این با نام باکتری های بدون نشانه شناخته می شود.زمانی که باردار نیستید، این وضعیت به طور کلی باعث بروز مشکل نمی شود و اغلب به تنهایی خودش از بین می برد.

با این حال در دوران بارداری، باکتری های بدون نشانه به طور معنی داری خطر ابتلا به عفونت کلیه را افزایش می دهد و همراه با زایمان زودرس و وزن پایین نوزاد است. این یکی از دلایلی است که ادرار شما به طور معمول در دوران بارداری مورد آزمایش قرار می گیرد.

 

اگر در دوران بارداری دچار عفونت دستگاه ادرار شده باشم، چه اتفاقی می افتد؟

باکتری های بدون نشانه با زایمان زودرس و وزن پایین نوزاد مرتبط است، و اگر درمان نشود، شانس شما برای پیشرفت عفونت به کلیه تا ۴۰ درصد بالا می رود با این حال، با درمان کافی، ریسک شما به طور چشمگیری کاهش می یابد، تا بین ۱-۴ درصد.

برای مشخص کردن اینکه که آیا باکتری در مجرای ادرار شما وجود دارد یا خیر، پزشک در اولین دیدار قبل از زایمان ادرارتان را می گیرد و آن را برای آزمایش به آزمایشگاه می فرستد. اگر این کشت اولیه جواب منفی داشته باشد، شانس شما برای عفونت ادرار در بارداری کم است.

 

سپتیسمی:

 

ابتدا عفونت کلیه می تواند به سپتیسمی تبدیل شود. سپتیسمی واکنش بدن شما به یک عفونت جدی است؛ اغلب به آن “مسمومیت خونی” گفته می شود و باعث تب و درد شدید می شود و می تواند به شدت به شما ضربه بزند.

التهاب ممکن است به اندازه ای شدید شود که جریان خون به اندام های شما و یا به جنینتان را قطع کند که می تواند برای هر دوی شما مهلک باشد.سپتیسمی تنها می توانند با آنتی بیوتیک های موثر درمان شوند.

عفونت های مجاری ادراری ریسک زایمان زودرس را افزایش می دهد، که منجر به نوزاد رشد نکرده و عدم توانایی در نفس کشیدن بدون کمک شود.

 

همانند عفونت های باکتریایی دیگر، UTI می تواند در هنگام زایمان به کودک شما سرایت کند ؛ این می تواند باعث عفونت های جدی شود و به چشم، بینی و یا دهان کودک شما برسد و برای زندگی او تهدید کننده است.

اگر در زمان زایمانتان باور دارید که عفونت ادراری دارید، باید با پزشک خود درباره ریسک ها و راه های جایگزین صحبت کنید، تا از عفونی کردن کودکتان خودداری کنید. شما بدن خود را می شناسید، پس مطمئن شوید که پزشک آن را به عنوان نشانه نرمال حاملگی رد نکند.

 

عفونت ادراری در دوران بارداری شایع است. به این دلیل که جنین رو به رشد می تواند مثانه و دستگاه ادراری را فشار دهد. این کار باکتری ها را گرفتار می کند یا باعث ترشحاتی می شود ؛ همچنین تغییرات فیزیکی نیز وجود دارد و تا هفته ششم بارداری، تقریباً همه زنان باردار تورم مجرای ادرار را تجربه می کنند، زمانی که مجرای پیشابشان گسترش می یابد و تا زمان زایمان ادامه می یابد.

مجرای ادرار بزرگ شده، همراه با افزایش حجم مثانه و کاهش میزان مثانه، همه اینها باعث می شود که ادرار بیشتر در مجرای پیشاب بماند. این اتفاق به باکتری ها اجازه رشد می دهد.برای بدتر شدن اوضاع، ادرار یک زن باردار بیشتر متمرکز و غلیظ می شود.

هم چنین انواع خاصی از هورمون ها و قند در آن وجود دارد.این می تواند رشد باکتری ها را بیشتر کند و توانایی بدن شما برای مبارزه با باکتری های “بد” را کاهش دهد.

 

نشانه ها و علائم بیماری عفونت ادرار، عبارتند از:

بین ۲-۱۰ درصد زنان باردار عفونت ادرار را تجربه می کنند ؛ حتی نگران کننده تر، مجاری ادراریشان اغلب در دوران بارداری مکرر مبتلا می شوند.زنانی که مبتلا به عفونت ادراری بوده اند، در دوران بارداری بیشتر مستعد ابتلا به این بیماری هستند. در مورد زنانی که چندین فرزند دارند نیز همین گونه است.

 

هر گونه عفونتی در دوران بارداری می تواند برای شما و نوزادتان به شدت خطرناک باشد. به این دلیل که عفونت خطر زایمان زودرس را افزایش می دهد ؛ یکی از بیماران که این مورد را تجربه کرده است می گوید:

“من به سختی متوجه شدم که عفونت درمان نشده در دوران بارداری می تواند بعد از زایمان شما، ضررهای زیادی را به بار آورد.بعد از اینکه اولین دخترم را به دنیا آوردم، ۲۴ ساعت بعد از زایمان به خانه برگشتم و با تب نزدیک به ۱۰۵ فارنهایت (۴۱ c) بیدار شدم.

من به بیمارستان با بیماری عفونی تشخیص داده نشده به نام UTI برگشتم، حالتی به نام پیلونفریت ؛ این می تواند یک بیماری مهلک برای مادر و کودک باشد. این بیماری به کلیه هایم سرایت کرده بود و در نتیجه کلیه هایم از آسیب دائمی اش رنج بردند.”

 

عفونت دستگاه ادراری اغلب به تنهایی خوب می شود. علی رغم دفاع های طبیعی بدن، قارچ ها، باکتری ها، و ویروس ها خود را به دستگاه ادراری می رسانند و در مثانه، مجرای پیشاب و مجرای ادرار ثبیت می شوند.

درمان عفونت ادراری در بارداری بدون دارو

 

آنتی بیوتیک ها به عنوان اولین خط درمانی تجویز می شوند، اما باید به شدت در طول دوران بارداری از آن ها اجتناب شود. چنانچه در این بخش از نمناک گفته ایم بهترین گزینه برای نحوه درمان در دوران بارداری درمان بدون آنتی بیوتیک هاست، و باید تا جای ممکن از درمان های خانگی طبیعی و بی خطر استفاده کرد.

 

۱٫ مصرف مایعات را افزایش دهید:

 

نوشیدن مقدار زیادی آب و مایعات در تمام روز بهترین راه برای بیرون راندن باکتری ها از سیستم بدن است.برای هیدراته نگه داشتن بدن، شما باید بعد از هر وعده غذایی یک لیوان آب بنوشید تا باکتری ها از سیستم بدنتان خارج شود و در نتیجه احتمال عفونت را کاهش می دهد.

۲٫ ادرار کردن مکرر:

 

در دوران بارداری، شما باید ادرار کنید تا باکتری ها در مثانه تان رشد نکند. اگر کسی ادرار نکند، باکتری ها می توانند در مجاری ادراری تکثیر شوند و منجر به عفونت شوند.

 

۳٫ بدنتان را تمیز و خشک نگه دارید:

 

شما باید سعی کنید لباس های گشاد و شل بپوشید تا به هوا اجازه عبور دهد و به خشک نگه داشتن مجرای پیشاب کمک کند. شما باید بعد از هر بار دستشویی خود را خشک کنید تا مطمئن شوید که باکتری ها وارد مجرای پیشاب نمی شوند.

۴٫ نباید اجازه دهید اسپرم به بدنتان وارد شود:

 

شما باید از کاندوم در رابطه تان استفاده کنید. شیوع بیماری عفونت ادراری در میان زنانی که به طور جنسی فعال هستند و از کاندوم استفاده نمی کنند، بیشتر است.

 

۵٫ پروبیوتیک:

 

پروبیوتیک از پوشش بدن انسان که به عنوان یک دفاع برای بدن است، حمایت می کند. غذاهایی مخمری مثل کیمچی، ماست پروبیوتیکی و پنیر خام از غذاهای شامل پروبیوتیک است. خوردن غذاهای تخمیر شده، باکتری های بدن را بدون ایجاد هر گونه بیماری، ترمیم می کند.

۶٫ سیر:

 

سیر خام که به تازه خرد شده ، حاوی انواع زیادی از خواص ضد میکروبی است. خاصیت ضد قارچی سیر می تواند باعث عفونت های قارچی شود.

۷٫ ویتامین C:

 

ویتامین C شانس رشد ایکولای را کاهش می دهد. سیستم ایمنی را بهبود می بخشد و ادرار را اسیدی می کند. میزان سلامت زنان را بهبود می دهد و اگر درمان ویتامین C به مدت سه ماه صورت گیرد، عفونت های ادراری را نیز کاهش می یابد.

 

۸٫ روغن میخک:

 

روغن میخک برای فعالیت ضد میکروبی، ضد ویروسی و ضد قارچی شناخته می شود. خاصیت ضد التهابی روغن میخک یک مزیت دیگرش است. با این حال، ممکن است برخی واکنش های معکوس نسبت به بدن وجود داشته باشد، بنابراین لطفا آن ها را تحت نظارت ارائه کننده خدمات بهداشتی خود مصرف کنید.

۹٫ روغن پرتقال:

 

روغن اساسی پرتقال را می توان با موفقیت به عنوان درمان برای عفونت باکتریایی مورد استفاده قرار داد. مانع رشد ای کولای می شود. این باکتری ای است که در عفونت ادراری دیده می شود. باید بعد از مشورت با ارائه کننده خدمات بهداشت به بیمار داده شود.

عفونت ادراری عموماً از باکتری ناشی می شود که وارد دستگاه ادراری می شود و باعث درد و ناراحتی می شود. ماهیت مکرر این بیماری به خطر گسترش مقاومت دارویی می افزاید. آن ها عوارض جانبی نامطلوبی دارند، بنابراین فرد باید درمان های خانگی را امتحان کند.

درمان عفونت ادراری در بارداری بدون دارو

 

اگر این باکتری ها در همان مراحل اولیه نابود نشوند، بر نواحی دیگر اثر می کنند و منجر به وخامت بیماری می شوند.

 

 

افراد می توانند با رعایت نکات زیر، برای درمان عفونت ادراری کمتر به دارو احتیاج پیدا کنند:

 

 

– سعی کنید مصرف مایعات را زیاد کنید تا زودبه‌زود به دستشویی بروید. سعی کنید با مصرف کافی آب هر ۲۰ دقیقه یک بار به دستشویی بروید تا عفونت های موجود در دستگاه ادراری تان خارج شود.

 

 

– حمام بروید و از دوش آب داغ استفاده کنید .اگر چه این روش از نظر پزشکان و محققان علوم پزشکی ثابت نشده است، اما بسیاری از افراد مبتلا به عفونت دستگاه ادراری بعد از حمام آب داغ احساس کاهش خارش و سوزش و درد را اعلام می کنند.

 

 

– مصرف مرکبات و غذاهای حاوی ویتامین ث را فراموش نکنید. این نوع مواد به دلیل داشتن خاصیت اسیدی، بسیاری از عفونت های دستگاه ادراری را از بین می برند.

– اگر چه رعایت نکته های مطرح شده در بالا بسیار ضروری است، اما اگر علایم بیماری پس از مدتی از بین نروند، برای جلوگیری از ابتلا به عفونت مزمن (طولانی مدت) ادراری و یا جلوگیری از انتقال عفونت به بخش های دیگر بدن مثل کلیه، باید سریعا اقدامات پزشکی را انجام دهید.

 

 

 

 

 

 

– افراد مبتلا به عفونت اداری می توانند با نوشیدن آب قره قات (تصویر کناری) و یا زغال اخته بسیاری از باکتری های عفونت ادراری خود را از بین ببرند.

 

 

 

 

– معمولا به کسانی که به عفونت دستگاه ادراری مبتلا هستند توصیه می شود که از هر گونه مقاربت جنسی با همسر خود خودداری کنند. این توصیه از دو جهت پیشنهاد می شود؛ اول اینکه فرد مبتلا در حین مقاربت احساس سوزش و ناراحتی می کند و دوم به این دلیل که ممکن است این عفونت را به همسر خود نیز انتقال دهد.

 

 

– عفونت دستگاه ادراری معمولا پس از طی دوره ای، با درمان بهبود می یابد و خطر چندانی برای افراد ایجاد نمی کند. سعی کنید تمام دستورات ارائه شده توسط پزشک را در این مدت رعایت کنید تا به تسریع روند بهبودی کمک کنید.

 

 

– اگر فرد در طی این مدت تب کند و یا در ادرار خود خون ببیند و احساس ضعف کند، حتما باید به اورژانس مراجعه کند و یا سریعا به پزشک متخصص مراجعه کند.

 

 

– از مصرف نوشیدنی های کافئین دار و گازدار و غذاهای تند و پرادویه اجتناب کنید.

 

 

– از مصرف الکل و سیگار جدا خودداری کنید.

 

 

 

– در موقع ادرار کردن می توانید آب گرم را بر روی ناحیه تناسلی خود بریزید.  این کار سبب کاهش سوزش در موقع ادرار کردن می شود. درد و سوزش ناحیه تناسلی، یک علامت شایع برای عفونت دستگاه ادراری می باشد.

 

 

– گاهی اوقات علایم بیماری های مقاربتی بسیار شبیه به عفونت ادراری می باشند. حتما نزد پزشک متخصص بروید تا این بیماری را به طور قطعی از سایر بیماری‌ها تشخیص دهد.

 

هنگام بارداری، خطر ابتلا به عفونت ادراری به‌خصوص در هفته‌های ۶ و ۲۴ بارداری افزایش می‌یابد. در طول حاملگی، دستگاه ادراری شما به دلیل تغییرات زیادی که به‌طور طبیعی در بدن رخ خواهد داد، تغییرات زیادی خواهد داشت. به‌واسطه وجود باکتری‌ها در پوست، مقعد و واژن، احتمال مبتلا شدن به عفونت دستگاه ادراری وجود دارد. آزمایش ادرار و یا کشت ادرار می‌تواند، عفونت دستگاه ادراری (UTI) را در طول بارداری مشخص سازد. اگر به‌درستی تحت درمان قرار بگیرید، جنین شما تحت تأثیر قرار نمی‌گرد. اما اگر مراقبت‌های لازم را انجام ندهید، ممکن است به عفونت کلیوی مبتلا شوید، درنتیجه خطر زایمان زودرس و کاهش وزن نوزاد هنگام تولد افزایش می‌یابد.

 

درمان عفونت ادراری در بارداری بدون دارو

 

 

محیط دستگاه ادراری برای رشد باکتری‌ها مساعد است. اگر به علائم عفونت دستگاه ادراری مبتلا شدید، برای جلوگیری از هرگونه عارضه نامطلوبی با پزشک متخصص زنان و زایمان مشورت کنید. خوشبختانه این عفونت رایج به‌راحتی درمان می‌شود، درنتیجه سلامتی شما تضمین شده و علائمتان کاهش خواهد یافت. اگر پزشک وجود عفونت دستگاه ادراری را در شما تشخیص دهد، احتمالاً آنتی‌بیوتیک ایمن بارداری را برای ۷ تا ۱۴ روز تجویز می‌کند تا باکتری‌ها از بین بروند. باید دوره کامل توصیه شده را مصرف کنید، حتی اگر میانه درمان علائم شما بهبود یافته و یا برطرف شوند، همچنین سعی کنید به مقدار کافی آب بنوشید.

رحم درست در بالای مثانه واقع شده است. همان‌طور که مراحل بارداری طی می‌شود، رحم رشد می‌کند و سنگین می‌شود. هنگام بارداری، بدن مقدار بیشتری هورمون پروژسترون آزاد می‌کند. این امر باعث کاهش توده عضلانی رحم شده و آن را متسع می‌کند. درنتیجه، عبور ادرار از مجاری ادراری دشوارتر می‌شود. افزایش وزن و حجم رحم می‌تواند از عبور ادرار از مثانه جلوگیری کند، این وضعیت می‌تواند احتمال ابتلای به عفونت دستگاه ادراری را در دوران بارداری افزایش دهد. همچنین، هنگام بارداری توده عضلانی مثانه کاهش می‌یابد و ضعیف‌تر می‌شود، به همین دلیل ممکن است مثانه قادر به تخلیه کامل ادرار نباشد. این بدان معنی است که تقریباً، هر بار که خانم باردار اقدام به دفع ادرار می‌کند، مقدار کمی ادرار در مثانه او باقی می‌ماند. همچنین، در طول بارداری خانم‌ها بیشتر در معرض بیماری رفلاکس یا بازگشت ادراری قرار دارند. این وضعیت باعث می‌شود تا مقداری از ادرار از طریق مجرای ادراری به سمت کلیه‌ها رو به بالا حرکت کند و از بدن خارج نشود.

در اثر همه موارد فوق، دفع ادرار از دستگاه ادراری دشوارتر می‌شود. این شرایط زمینه را برای رشد باکتری‌ها و عفونت اجزاء دستگاه ادراری مساعد می‌کند. اگر خانمی به بیماری بازگشت ادرار مبتلا شده باشد، باکتری‌ها راحت‌تر می‌توانند به سمت کلیه حرکت کنند و وارد آن شوند. همچنین، در زمان بارداری به دلیل افزایش میزان گلوکز در ادرار، میزان اسیدی بودن ادرار نسبت به زمان‌های دیگر کاهش می‌یابد، این وضعیت به رشد باکتری‌ها بیشتر کمک می‌کند.

 

جراح و متخصص زنان و زایمان و نازایی در شیراز – دکتر سولماز محمدی – دارای بورد تخصصی، لاپاراسکوپی و هیستروسکوپی، انجام دقیق ترین کنترل حاملگی های معمول و پرخطر، تشخیص به موقع سرطان بانوان، متخصص درمان نازایی، متخصص عمل های زیبایی زنان- متخصص زنان و زایمان و نازایی شیراز، (دکتر سولماز محمدی – متخصص لاپاراسکوپی تشخیصی و جراح و متخصص زنان و زایمان ، نازایی، درمان ناباروری)

 

 عفونت ادراری در خانم‌های جوانی که از لحاظ روابط زناشویی فعالند شیوع بالایی دارد بطوری‌که بیشتر این افراد در دو سال اول شروع مقاربت یکبار دچار این عفونت می‌شوند و این عفونت ارتباط به آخرین مقاربت آنها، یا مصرف اسپری و موادی که حین مقاربت استفاده کرده‌اند و نیز سابقه عفونت ادراری دارد.

عفونت ادراری در خانم‌های حامله بیشتر از افراد غیر حامله دیده می‌شود که به دلیل: ۱- تاثیر هورمون‌های جفتی بر عضلات صاف حالب و شل کردن آنها و لذا اتساع حالب‌ها ۲- کم شدن دفاع مخاطی سیستم ادراری در حاملگی۳- اثر فشاری رحم حامله بر مثانه و حالب‌ها است. عفونت ادراری در حاملگی شامل:۱- دفع باکتری بدون علائم عفونی (اسمپتوماتیک باکتریوری )۲-عفونت مثانه (سیستیت)۳- عفونت کلیه‌ها( پیلونفریت) است.باکتریوری اسمپتوماتیک: حالتی است که فرد علامت بالینی ندارد ولی درکشت ادرار بیش از هزار عدد از یک نوع میکروب در هر میلی‌لیتر دارد. این نوع عفونت در خانم‌های که حاملگی قبلی داشته‌اند شایع‌تر از کسانی است که حاملگی اولشان است و کلاً شیوع ان دو تا هفت درصد حاملگی‌ها است معمولا در ماه اول حاملگی شروع شده و قدرت غلیظ شدن ادرار توسط کلیه راکم می‌‌کند. باکتریوری بی علامت در حاملگی شانس بالاتری دارد که به عفونت کلیه تبدیل شود. ونیز با افزایش احتمال زایمان زودرس، جنین با وزن کم، همراه است اگر درمان شود شانس عوارض فوق کم می‌شود. باید درهفته دوازده تا شانزده حاملگی کشت ادرار برای غربالگری داده شود. در خانم‌هایی که ۱- دیابتی‌اند ۲-کم‌خونی داسی‌شکل دارند ۳- ناهنجاری دستگاه ادراری دارند و۴- سابقه زایمان زودرس به دلیل عفونت ادراری داشته‌اند باید غربالگری زودتر شروع شده و مکرراً تازمان زایمان انجام می‌شود.درمان:با استفاده از آنتی‌بیوتیک‌های مجاز درحاملگی و مناسب با جواب آنتی‌بیوگرام است. مدت درمان معمولاً ۳ تا ۷روز است و از داروهای خوراکی به صورت سرپایی استفاده می‌شود یک هفته پس از پایان درمان باید کشت تکرار شود که ببینیم منفی شده است. اگر منفی نبود درمان مجدد به مدت بیشتر یا داروی دیگر توصیه می‌شود. اگر پس از دوره دوم درمان باز هم جواب منفی نبود روش مداوم با میزان کم دارو بکار می‌بریم در روش مداوم لازم است در ابتدای سه ماهه سوم حاملگی کشت تکرار شود. عفونت مثانه در حاملگیعفونت مثانه می‌‌تواند به تنهایی و یا همراه با عفونت کلیه‌ها دیده شود. از آنجایی‌که سیستیت معمولا علامت‌دار است و فرد مبتلا بدلیل۱- تکرر ادرار و بی‌اختیاری حتی با میزان کم ادرار۲- سوزش ادرار ۳- درد موقع ادرارکردن۴- تیره و پررنگ شدن ادرار ۵- ادرارخونی۶- درد ناحیه مثانه به پزشک مراجعه کرده و درمان می‌‌شود لذا کمتر باعث عوارضی مثل زایمان زودرس و وزن کم نوزاد یا پیلونفریت مادر می‌‌شود.تشخیص با علائم بالینی و انجام آزمایش کامل ادرار است. اگر علائم آتی‌پیک بود یا ظرف سه ماه پس از درمان بدون کشت عود کرد انجام کشت و تعیین حساسیت میکروبی واجب و ضروری است. درمان با استفاده از آنتی بیوتیک خوراکی و به صورت سرپایی به مدت ۳تا۷ روز است. افراد بدون بیماری زمینه‌ای معمولاً به راحتی به درمان جواب می‌‌دهند. پیگیری درمان مثل باکتریوری اسمپتوماتیک است. اگر فرد بدلیل وجود علل مساعد کننده، عود دارد یا پس از مقاربت عود می‌‌کند باید روش مداوم را تا آخر حاملگی ادامه داد و یا پس از هر مقاربت دوزپایین دارو را به عنوان پیشگیری تجویز کرد.عفونت کلیه‌هابه طور کلی شیوع پیلونفریت کمتر از سیستیت است. میکروب‌های مدخل واژن که میکروب‌های همزیست موجود در مدفوع و برای مجاری ادراری بیماری‌زا هستند، از طریق مجرای ادراری به مثانه و حالب‌ها رسیده و سپس کلیه‌ها را مبتلا می‌‌کنند. گاه راه انتشار هستند از طریق لنف و گاه از طریق خون یعنی بدنبال باکتریمی ‌‌است. علائم شامل درد پهلوها، تهوع و استفراغ، تب بالای ۳۸ درجه و لرز و دردناک بودن ناحیه کلیه‌ها در لمس است. برخلاف باکتریوری اسمپتوماتیک در حاملگی‌های اول شایعتر است و در سه ماهه دوم حاملگی بیشتر دیده می‌شود. در بیش از هفتاد درصد موارد عامل آن اشرشیاکولی است. عوارض پیلونفریت در مادر حامله: ۱- کم‌خونی ۲- باکتریمی۳ – نارسایی تنفسی ۴-اختلال عمل کلیه ۵- و حتی شوک عفونی است.عوارض جنینی شامل زایمان زودرس و وزن کم جنین است.تشخیصتشخیص با علایم بالینی و انجام کشت ادراری و تعیین حساسیت میکروب است معمولا کشت مثبت به صدهزار میکروب در میلی‌لیتر، اتلاق می‌‌شود ولی در مواردی کمتر از این عدد هم مثبت تلقی شده و نیاز به درمان دارد مثلاً ۱-کسانی که اخیراَ آنتی‌بیوتیک گرفته‌اند ۲-وجودکلبسیلا یاسودومونا (نه اشرشیاکولی و پروتیوس) در کشت ۳- درکسانی‌که سوند ادراری ماندگار داشته‌اند.درمان معمولاَ در بیمارستان و با آنتی‌بیوتیک تزریقی داخل وریدی است. وقتی که به مدت دو روز بیمار بدون تب بود می‌توان دارو را به خوراکی تبدیل کرد و بقیه دوره درمان را در منزل کامل کرد. کل مدت درمان ده تا چهارده روز است. پیگیری تایید تکمیل درمان، مثل سیستیت است.

 

عفونت ادراری در هر دو جنس مرد و زن ممکن است اتفاق بیفتد؛ ولی به علت ساختار فیزیکی دستگاه ادراری زنانه و کوتاه‌تر بودن مجرای ادرار، شیوع این بیماری در زنان به میزان قابل توجهی بالاتر است.

میزان این شیوع در دوران بارداری افزایش می‌یابد و مشکلاتی را برای زن باردار به وجود می‌آورد و حتی اگر بموقع اقدام مناسبی صورت نگیرد عفونت ساده ادراری ممکن است به عفونت پیچیده تبدیل ‌شود و احتمال آسیب شدید به کلیه و سقط جنین، مرگ جنین یا تولد زودرس وجود دارد. بنابراین خانم‌ها باید علائم عفونت ادراری را بشناسند و در همان مراحل اولیه شروع بیماری به پزشک مراجعه کنند تا جلوی گسترش بیماری به بخش‌های فوقانی دستگاه ادراری را بگیرند.

درمان عفونت ادراری در بارداری بدون دارو

 

دستگاه ادراری را به دو قسمت فوقانی و تحتانی تقسیم‌بندی می‌کنند. کلیه‌ها و حالب‌ها دستگاه ادراری فوقانی هستند و مثانه و مجرای ادرار دستگاه ادراری تحتانی.

دستگاه ادراری در انسان‌ها از کلیه‌ها، حالب، مثانه و مجرای ادراری تشکیل شده است. عفونت‌ ادراری اغلب در بخش‌های انتهایی یعنی مجرای ادرار و مثانه اتفاق می‌افتد. اما گاهی عفونت از این قسمت‌ها حرکت می‌کند و به بخش‌های فوقانی‌تر دستگاه ادراری، یعنی حالب‌ها و کلیه‌ها می‌رسد که وضع را بسیار خطرناک‌تر می‌کند.

 

عفونت‌های ادراری عمدتا از نوع باکتریایی هستند؛ باکتری‌های موجود در پوست، روده، مدفوع و… باعث وجود عفونت ادراری در زنان می‌شوند (افرادی که بهداشت فردی خود را رعایت می‌کنند کمتر دچار عفونت ادراری می‌شوند.)

قبل از بروز علائم عفونت ادراری در صورتی که باکتری اطراف مجرا وجود داشته باشد، وارد مجرا می‌شود و در آنجا رشد و تکثیر پیدا می‌کند. عواملی که باعث تسهیل در این روند می‌شوند عبارتند از؛ رابطه زناشویی، گذاشتن سوند ادراری، آلودگی واژن زن به مدفوع و فشردگی حالب کلیه توسط رحم بزرگ (در زنان باردار) و انسداد حالب، ناشی از فشار رحم به آن.

 

تغییرات هورمونی در زنان باردار باعث تغییراتی در دستگاه ادراری می‌شود. هورمون پروژسترون موجب اتساع حالب‌ها می‌شود. در این حالت، عضلات حالب شل‌تر می‌شود و انقباضات کافی برای تخلیه حالب وجود ندارد. علاوه بر آن رحم در ماه‌های آخر بارداری بزرگ می‌شود و به حالب‌ها و مثانه فشار وارد می‌کند. این نیز باعث ایجاد مشکل برای تخلیه ادرار می‌شود. غیر از این دو مورد مهم در تاخیر تخلیه ادرار، مورد بعدی وجود هورمون‌های بارداری است که از خاصیت اسیدی ادرار می‌کاهند. همچنین در ادرار این افراد قند بیشتری هم وجود دارد. این دو مورد هم از عواملی هستند که وضع را برای عفونت مهیا می‌کنند.

 

عفونت ادراری معمولا با علائمی همراه است؛ زنان مبتلا به آن دارای تکرر و احساس فوریت در دفع ادرار هستند. همچنین هنگام ادرار به سختی این کار را انجام می‌دهند. احساس سوزش، فشار و درد در زیر شکم و کمر (بخصوص در ناحیه لگن) دارند، رنگ ادرار کدر و معمولا بدبو است و گاهی نیز خون در ادرار دیده می‌شود. البته خون در ادرار با چشم قابل مشاهده نیست و معمولا در آزمایشگاه دیده می‌شود. این علائم نشان‌ می‌دهد که دستگاه ادراری تحتانی، یعنی مجرای ادرار و مثانه، گرفتار است؛ اما وقتی بیمار با نشانه‌هایی مانند تب و لرز، تعریق، تهوع و استفراغ، درد و حساسیت در پهلوها و حال عمومی خراب به پزشک مراجعه می‌کند، نشانه وخیم بودن اوضاع است؛ چون این علائم حکایت از این دارد که دستگاه ادراری فوقانی، یعنی کلیه‌ها و حالب‌ها، درگیر شده‌اند. در این موارد بیماران حتما باید در بیمارستان بستری شوند و آنتی‌بیوتیک وریدی دریافت کنند و کاملا تحت نظر باشند.

 

عفونت ادراری گاهی اوقات بی‌علامت است؛ یعنی به‌طور اتفاقی و در آزمایش ادرار مشخص می‌شود که میزان باکتری در ادرار بالاست. حتی اگر علامتی هم وجود نداشته باشد عفونت ادراری در خانم‌های حامله باید درمان شود. عفونت ادراری بدون علامت باعث زایمان زودرس می‌شود. چنین نوزادانی کم‌وزن هستند و مشکلاتی در بدو تولد دارند (مهم‌ترین مشکل نوزادان زودرس، نارس بودن ریه‌هاست. چنین نوزادانی قادر به تنفس خودبه‌خودی نیستند و برای ادامه بقا باید تا مدتی در دستگاهی به نام انکوباتور قرار گیرند و اکسیژن دریافت کنند). عفونت ادراری بدون علامت خطرناک است و احتمال گسترش آن به کلیه‌ها خیلی زیاد و حدود ۴۰ درصد است. این بیماری باید خیلی زود درمان شود. اغلب موارد با درمان مناسب خیلی زود مشکل بیمار برطرف می‌شود؛ ولی گاهی اوقات در بعضی از خانم‌ها عفونت، دوباره برمی‌گردد و ممکن است لازم باشد بیمار تا پایان دوره بارداری دارو مصرف کند.

 

خانم‌های باردار به محض مشاهده علائم باید به پزشک مراجعه کنند. آزمایش ادرار کم‌هزینه و ساده است و می‌تواند وجود باکتری در ادرار را ثابت کند. آزمایش ادرار از نوع کشت باید باشد. در کشت ادراری علاوه بر اثبات وجود باکتری می‌توان نوع آن را نیز مشخص کرد و با توجه به آن دارو تجویز کرد؛ البته به محض اثبات وجود عفونت ادراری در مادر باردار و قبل از دریافت جواب آزمایش، درمان باید شروع شود.

 

درمان عفونت ادراری دارویی است؛ دارو از نوع آنتی‌بیوتیک است و بیمار باید حداقل هفت روز به‌طور مرتب دارو مصرف کند. علائم بیمار ظرف سه روز از بین می‌روند، ولی بیماران باید همه داروهایی که پزشک تجویز کرده تا آخر مصرف کنند. بعد از این‌که علائم کاملا برطرف شد و داروها به اتمام رسید، به تکرار آزمایش و کشت ادرار نیاز است. همه زنانی که دچار عفونت ادراری در طول بارداری می‌شوند، حتما باید تحت‌نظر پزشک باشند؛ چون ممکن است پزشک این آزمایش را چند بار درخواست کند.

 

در واقع افرادی که دفع باکتری بدون علامت دارند بیشتر به این عارضه مبتلا می‌شوند. به همین دلیل، در ابتدای مراجعه به پزشک باید آزمایش کشت ادرار داده شود و اگر نشان داده شد که دفع باکتری وجود دارد باید درمان شود.

این درمان ریسک ابتلای مجدد به عفونت ادراری را کمتر می‌کند. در کل عفونت ادراری یکی از شایع‌ترین عفونت‌ها در دوران بارداری است و دفع باکتری در این افراد باید به سرعت و به صورت کامل درمان شود.

دیده شده است افرادی که دفع باکتری بدون علامت دارند بعد‌ها در جریان بارداری ۲۵ درصد احتمال دارد به عفونت ادرار مبتلا شوند. این در شرایطی است که احتمال ابتلا به عفونت در افراد دیگر ۵ یا ۶ درصد است. از عوامل دیگری که در زنان باردار باعث عفونت ادرار می‌شود تغییرات هورمونی است که زنان باردار با آن روبه‌رو هستند.

این تغییرات هورمونی باعث می‌شود ماهیچه‌های سیستم ادراری شل‌تر شود و به دلیل ماندن ادرار بیشتر، این افراد برای عفونت ادراری مستعد‌تر خواهند بود. این در حالی است که وقتی رحم بزرگ‌تر می‌شود بر سیستم ادراری فشار وارد می‌شود و باعث انباشت ادرار می‌شود که همین احتمال عفونت ادراری را بیشتر می‌کند.

برای پیشگیری چه موارد بهداشتی را باید رعایت کنیم؟

با مراجعه به موقع به پزشک باید آزمایش‌های لازم صورت گیرد. نحوه شست‌وشو پس از دستشویی هم بسیار مهم است. یکی از مهم‌ترین عواملی عفونت ادراری میکروب‌های روده‌ای (اشریشیاکلا) هستند.

هنگام شست‌وشو قسمت مقعد باید طوری شسته شود که میکروب‌ها به سمت بالا نیایند. در خانم‌های باردار به محض سوزش ادرار و تکرر ادرار باید به پزشک مراجعه و آزمایش داده شود و در صورتی که عفونت در ادرار دیده‌ شود، باید درمان شود.

 

دو مورد از عفونت های شایع دوران بارداری عبارتند از: عفونت قارچی واژن (عفونت قارچی واژینال) و عفونت ادراری. عفونت قارچی واژن (عفونت قارچی واژینال) در دوران بارداری عفونت قارچی واژن یکی از عفونت های شایع دوران بارداری محسوب می گردد. زمانی که هنوز بچه به دنیا نیامده ممکن است خطری اصلا برای بچه نداشته باشد اما هنگام زایمان طبیعی وقتی کودک از کانال واژن رد می شود ممکن است آسیب هایی را به بچه برساند. علاوه بر مساله کودک ، وجود عفونت قارچی واژن باعث آزار و اذیت مادر می شود و ممکن است حتی بر روابط زناشویی هم تاثیر بگذارد ؛ پس در نتیجه بهتر است درمان شود.

با استفاده از این علائمی که ذکر می گردد می توانید به وجود عفونت قارچی واژن یا به اصطلاح عفونت واژینال پی ببرید:

ترشحات واژن می تواند یکی از دلایل وجود عفونت قارچی در واژن در زمان حاملگی باشد. اگر عفونت قارچی وجود داشته باشد این ترشحات یا سفید هستند و معمولا پنیری شکل یا ممکن است به رنگ زرد یا سبز هم باشند. همچنین میزان این ترشحات ممکن است زیاد یا کم باشد.

اگر مادری مبتلا به عفونت قارچی واژن باشد ، ناحیه تناسلی معمولا متورم شده و در طول مدت بارداری احساس خارش و سوزش ناحیه تناسلی را تجربه می کند. شدت سوزش ناحیه تناسلی خانم ممکن است شدید باشد و حتی بعد از انجام نزدیکی با همسر یا ادرار کردن بیشتر هم شود.

بوی بد واژن در دوران بارداری از مواردی است که می تواند از عفونت قارچی واژن ناشی بشود. واژن در این حالت بوی نامطبوعی دارد. البته بوی نامطبوع واژن ممکن است علل دیگری هم داشته باشد اما آنچه مسلم است ، عفونت قارچی واژن منجر به بوی بد ناحیه واژن خواهد شد.

عفونت ادراری از جمله عفونت های شایع دوران بارداری محسوب می گردد. عفونت های ادراری عموما منشاء باکتریایی دارند. سوزش در ادرار ، تکرر ادرار ، احساس دفع فوری ادرار ، سختی ادرار کردن ، کدر بودن رنگ ادرار و بوی نامطبوع ادرار می توانند  از نشانه های عفونت ادراری باشند. توجه داشته باشید که عفونت ادراری حتی می تواند بدون علامت هم باشد.

 

با استفاده از روش هایی که ذکر می گردد می توانید عفونت های دوران بارداری اعم از عفونت قارچی واژن یا عفونت ادراری را با روشی کاملا طبیعی و سنتی درمان نمایید. این روش ها بر خلاف روش های شیمیایی نه تنها عارضه ای ندارند بلکه حتی در خیلی از مواقع برای جنین موجود در شکم مادر مفید هم هستند! شما در انجام یا عدم انجام این توصیه ها مختار هستید.

نوره (واجبی) به جای ژیلت و تیغ ، از نوره (واجبی) برای نظافت موهای ناحیه تناسلی و زیر بغل استفاده نمایید. نوره خواص فراوانی دارد که یکی از آنها همین از بین بردن عفونت و قارچ و … می باشد. در هنگام استفاده از نوره (واجبی) به موارد زیر حتما دقت نمایید:از نوره طبیعی استفاده نمایید و از نوره های شیمیایی استفاده نکنید. نوره های طبیعی را می توانید از عطاری های معتبر تهیه کنید.

روزهای چهارشنبه و جمعه از نوره استفاده ننمایید و در بقیه روزهای هفته غیر از چهارشنبه و جمعه می توانید از نوره جهت نظافت استفاده کنید. طبق حدیثی از رسول گرامی اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) ، نوره مالیدن در روزهای چهارشنبه و جمعه ، یکی از علل بروز مرض پیسی می باشد.

قبل از استفاده از نوره، ناحیه مورد نظر را با آب سرد بشویید و سپس از نوره استفاده کنید. در این باره حضرت امام رضا (ع) چنین می فرمایند: هرگاه خواستی جوش برنیاید و بر بدنت هیچ زخم یا ترک پوست و یا سیاه لکه ای رخ ننماید پیش از نوره کشیدن با آب سرد شستشو کن.

درمان عفونت ادراری در بارداری بدون دارو

 

در این مورد به هیچ عنوان نباید خوددرمانی شود و باید حتما به پزشک مراجعه شود چون ممکن است داروهایی برای افرادی که عفونت ادراری دارند تجویز شود که در دوران بارداری مصرف آن دارو‌ها مجاز نیست. پس حتما باید با مراجعه به پزشک و انجام آزمایش‌های لازم دارو مصرف شود.

همچنین دوره‌های درمانی مختلفی وجود دارد که باید تحت نظر پزشک صورت گیرد.

نکته دیگر این‌که افرادی که مکرر دچار عفونت ادرار می‌شوند لازم است در کل دوره بارداری درمان شوند. مثلا اگر ۳ دوره عفونت ادراری گرفته باشند لازم است بعد از آخرین دوره درمان به صورت همیشگی دارو مصرف کنند.

توجه داشته باشید که…

 

افرادی که مشکلات کلیوی دارند و آن‌هایی که سنگ کلیه دارند برای ابتلا به عفونت ادراری مستعد‌تر از دیگران هستند. چنین افرادی حتما باید با مراجعه به پزشک برای آزمایش و پیشگیری و درمان اقدام کنند.

 

برای راحت شدن از این بیماری علاوه بر مصرف داروهای تجویزی پزشک می‌توانید میوه‌هایی که در این مطلب اشاره می‌شود را نیز میل کنید؛ چون علاوه بر ویتامین‌دهی، شما را از عفونت موجود خلاص می‌کنند.

 

 

از عسل می توانید هم به صورت موضعی و هم به صورت خوراکی استفاده کنید. منظور از عسل ،عسل طبیعی است و عسل های تقلبی یا کارخانه ای نیست! لطفا دقت نمایید. از شهد عسل طبیعی به عنوان درمان موضعی عفونت ناحیه تناسلی می توانید استفاده کنید. به این صورت که مقداری شهد عسل را به قسمت بیرونی ناحیه تناسلی بمالید و پس از چند دقیقه آن را با آب گرم بشویید. همانطور که عرض شد از عسل به عنوان درمان کننده خوراکی هم می توانید استفاده نمایید به این صورت که هر روز مقداری عسل طبیعی میل نمایید.

پیاز تاثیر به سزائی در درمان عفونت دارد. زمانی که از عفونت های بارداری رنج می برید می توانید از پیاز پخته جهت درمان عفونت بارداری استفاده کنید. در زمان بارداری بهتر است از پیاز پخته استفاده شود نه پیاز خام! لطفا دقت نمایید! هر غذایی که برای مادر باردار مشکلی نداشته ولی در عین حال حاوی مقادیر زیادی پیاز پخته باشد بهترین غذا برای درمان عفونت بارداری مخصوصا عفونت ادراری در زمان بارداری محسوب می گردد. دو نمونه از این غذاها عبارتند از غذاهای مردم آذربایجان و خصوصا تبریز به نام “اوماج آشی” یا “آش اوماج” و “شیله”. هر دوی این غذاها حاوی مقادیر زیادی پیاز به صورت پخته هستند که بهترین غذا برای یک زن باردار محسوب می گردند. پیاز نه تنها عفونت را در بدن از بین می برد بلکه باعث زیبایی کودک هم می شود!

منظور از نمک در اینجا نمک طبیعی است و به هیچ وجه منظور نمک غیر طبیعی یا نمک یددار نیست. نمک طبیعی یا نمک دریا را می توانید از عطاری های معتبر تهیه نمایید. از سنگ نمک طبیعی هم می توانید پس از خرد کردن و آسیاب کردن استفاده کنید. کمی آب نمک طبیعی را با پارچه ای به قسمت خارجی ناحیه تناسلی بمالید و پس از مدتی با آب گرم بشویید. در غذاهای خود هم از نمک طبیعی استفاده نمایید. قبل از هر غذا و بعد از هر غذا مقداری نمک طبیعی میل نمایید.

 

زغال اخته در صدر میوه‌های ضدعفونت ادراری قرار دارد. پزشکان و محققان حوزه ی تغذیه این میوه‌های قرمز را بهترین سلاح برای حفاظت از مجاری ادراری می‌دانند به خاطر این که حاوی خواص آنتی بیوتیکی و آنتی‌اکسیدانی است. این میوه‌های ریز حالت اسیدیته ی ادرار را بیشتر کرده و به همین دلیل هر نوع باکتری را دفع می‌کنند. زغال اخته از بین برنده ی باکتری‌ها است و قبل از آن نیز اجازه نمی‌دهد این عناصر مزاحم به بافت‌های مجاری ادراری بچسبد. توصیه می‌کنیم خودتان زغال اخته را تهیه کرده و آب آن‌را بگیرید؛ به خاطر اینکه آب زغال‌اخته‌های حاضری حاوی قند زیادی هستند و ترکیبات مفید خود را از دست داده‌‎اند؛ پس بهتر است خودتان دست به کار شوید.

پاپایا یکی دیگر از میوه‌های مفید برای پیشگیری و درمان عفونت‌های ادراری است. این میوه نیز حالت اسیدیته ی ادرار را بالا برده و باعث دفع باکتری‌ها و درمان عفونت ادراری می‌شود. پاپایا جزو گنجینه‌های طبیعی و سرشار از آنتی‌اکسیدان‌ها و ویتامین C است. باید بدانید که پاپایه یک میوه ی سم زدای مفید و سرشار از فیبرها است که به میزان زیادی آنتی‌اکسیدان دارد و مثانه و روده‌ها را تمیز می‌کند. پاپایا به دلیل دارا بودن آنزیم‌ها به کاهش التهاب کمک کرده و التیام بخش است.

حتما می‌دانید که پرتقال و لیموترش جزو میوه‌های سرشار از ویتامین C هستند. اگر به دنبال معجون سلامتی هستید صبح ها آب دو عدد پرتقال را با آب نصف لیموترش ترکیب کرده و نوش جان کنید. این آبمیوه‌ی طبیعی باعث مقابله با عفونت ادراری می‌شود. علاوه بر این آب پرتقال و لیموترش به تمیز شدن روده‌ها نیز کمک زیادی می‌کند.

آناناس حاوی آنزیم مفیدی است که باعث التهاب زدایی از بدن شده و برای خلاص شدن از شر عفونت ادراری مفید است. در واقع می‌توان آناناس را یک میوه ی درمانگر دانست که شایستگی حضور روزانه در سبد میوه را دارد. توصیه می‌کنیم از این میوه به هر صورتی که دوست دارید(در سالاد میوه و یا به صورت آب میوه) استفاده کنید. در صورت ابتلا به عفونت ادراری آب آن‌ را گرفته و میل کنید.

انگور قرمز نیز جزو گنجینه‌های فوق العاده ی طبیعی است. این میوه ی قرمز و پرخاصیت حافظ سیستم ادراری بوده به اندازه ی زغال اخته کمک کننده است. اگر زیاد دچار مشکل عفونت ادراری می‌شوید روزانه از این میوه استفاده کنید. انگور قرمز سرشار از آنتی‌اکسیدان‌هاست و باعث کاهش التهاب بدن می‌شود. آب انگور قرمز دیورتیک (ادرارآور) فوق‌العاده‌ای است که علاوه بر تامین ویتامین‌های بدن به بهبود و درمان عفونت ادراری کمک زیادی می‌کند.

چند توصیه ی کلی

 

همانطور که گفته شد عفونت ادراری در خانم‌ها رایج‌تر است. وجود عفونت و التهاب در مثابه باعث سوزش ادرار، احساس فشار در شکم، خستگی و همچنین تب می‌شود. برای درمان عفونت ادراری یا همان سیستیت پزشک معالج آنتی بیوتیک تجویز می‌کند. لازم است که در کنار این آنتی‌بیوتیک‌ها از میوه‌های اشاره شده نیز استفاده کنید. چون تمام این میوه‌ها سرشار از ویتامین C و عناصر مغذی دیگر هستند که به کاهش باکتری‌های موجود در مثانه کمک می‌کنند.

اگر به طور مرتب به این مشکل دچار می‌شوید علاوه بر مصرف آب‌میوه‌های اشاره شده به توصیه‌های زیر نیز عمل کنید:

* مصرف آب و مایعات مفید را افزایش دهید. این کار باعث پاکسازی مثانه و مجاری ادراری می‌شود. * دمنوش بابونه، دارچین یا رزماری نیز برای کاهش التهاب بسیار مفید هستند. * از مصرف مواد غذایی حاوی خواص آنتی بیوتیکی مانند سیر، زنجبیل، جعفری و غیره غافل نشوید. می‌توانید بعدازظهر دمنوش زنجبیل میل کنید. جوشانده‌ی جعفری نیز مفید است. * مصرف مواد غذایی ادرارآور را در الویت قرار دهید. این مواد غذایی باعث جلوگیری از احتباس آب در بافت‌های بدن شده و به افزایش ادرار کمک می‌کنند. مارچوبه، خیار، کرفس و چغندر جزو این مواد غذایی هستند. * از مصرف مواد غذایی تحریک کننده ی مثانه مانند قهوه یا چای سبز پرهیز کنید. * از مصرف مواد غذایی حاوی آرد تصفیه شده، شیرینی‌جات و غیره بپرهیزید. این مواد غذایی باعث افزایش حالت احتباس آب در بافت‌ها شده و به دفع باکتری‌ها کمکی نمی‌کنند. * می‌توانید یک قاشق جوش شیرین را در یک لیوان آب حل کرده و بنوشید. این کار نیز به درمان عفونت ادراری کمک می‌کند.

این داروها به سرعت از جفت گذشته و وارد جریان خون جنین می شوند. این آنتی بیوتیک ها بدون اینکه سمیتی داشته باشند وسیعا در دوران حاملگی مصرف شده اند. آموکسی سیلین و آمپی سیلین در شیر انسان به مقدار خیلی کم دفع می شوند و اثرات سوء خیلی کم دارند. به طور کلی این دو دارو برای مصرف در خانم های شیرده سالم به نظر می رسند.

هر دو عامل از جفت به سرعت عبور می کنند ولی مطالعات کافی و خوب کنترل شده در خانم های حامله وجود ندارد و لذا این دارو فقط در صورتی باید مصرف شوند که واقعا مورد نیاز باشد. در تحقیقات بالینی که آموکسی سیلین و کلاوولانات پتاسیم را به کار گرفته اند سمیت جنینی یا مادری قابل توجهی را پیدا نکرده اند.

سفالوسپورین ها وسیعا در درمان خانم های حامله به کار رفته اند. این آنتی بیوتیک ها موثر بوده و تا به امروز گزارشاتی دال بر اثرات جانبی به جنین وجود ندارد. به نظر می رسد که سفالوسپورین ها در طول حاملگی سالم هستند ولی مطالعات کافی و خوب کنترل شده در خانم های حامله انجام نگرفته است. سفالوسپورین ها با غلظت کم به داخل شیر مادر ترشح می شوند ولی در بچه ظاهرا اثر سوء چندانی ندارند و می توانند برای مصرف در خانم های شیرده سالم باشند. اریترومایسین و ازی ترومایسین این داروها با غلظت کم از جفت عبور می کنند. اریترومایسین در حاملگی وسیعا مصرف می شود و به نظر سالم می رسد. مطالعات نشان داده که ازی ترومایسین در طول حاملگی بهتر از اریترومایسین تحمل می شود زیرا وقوع اثرات جانبی گوارشی آن کمتر است. اریترومایسین نیز به داخل شیر انسان وارد می شود و به خاطر حلالیت در چربی به نظر می رسد که در شیر تغلیظ می گردد. ازی ترومایسین برای مصرف در بچه های ۶ ماهه و بزرگتر تایید شده ولی مطالعاتی درباره مصرف آن در مادران شیرده در دسترس نمی باشد.

اطلاعاتی که این دارو را به نقص های مادرزادی ربط دهند وجود ندارد. نیتروفورانتوئین اطفال با کمبود G۶PD را در معرض خطر آنمی همولیتیک قرار می دهد ولی درباره همولیز در بچه هایی که از این دارو دریافت کرده اند گزارشاتی وجود ندارد. بنابراین، به طور کلی نیتروفورانتوئین برای مصرف در دوران حاملگی سالم به حساب می آید. نیتروفورانتوئین در شیر مادر با مقدار کم وارد می شود و به نظر می رسد مصرف آن در مادران شیرده سالم باشد به شرطی که بچه های آن ها کمبود G۶PD نداشته باشد.

آمینوگلیکوزیدها به سرعت از جفت عبور می کنند. به نظر می رسد که دارای خطری ویژه در ارتباط با حاملگی نباشند ولی نباید به علت وجود خطر سمیت کلیوی و گوشی به عنوان درمان خط اول مصرف شود. برای سمیت گوشی جنتامایسین در اثر تماس جنین با این دارو مدرکی وجود ندارد ولی گزارشاتی دال بر کری مادرزادی برگشت ناپذیر در بچه هایی که مادر آن ها در طول حاملگی استرپتومایسین دریافت کرده وجود دارد. درمان با سایر آمینوگلیکوزیدها روی جنین، نوزاد یا مادر حامله اثر جانبی جدی ایجاد نکرده است. آمینوگلیکوزیدها با مقادیر کم وارد شیر می شوند ولی پس از وارد شدن به دستگاه گوارش بچه شیرخوار جذب روده ای ناچیزی دارند. به نظر می رسد مصرف این داروها در مادران شیرخوار سالم باشد.

TMP ذاتا یک تراتوژن است و اگر امکان داشته باشد از مصرف آن در طول سه ماهه اول حاملگی باید اجتناب شود. TMP از جفت عبور کرده و منجر به ایجاد غلظت جنینی معادل ۷۰ تا ۹۰ درصد غلظت خونی مادر می شود. گرچه مطالعات وسیع و خوب کنترل شده ای درباره مصرف TMP در خانم های حامله وجود ندارد ولی یک مطالعه گذشته نگر افزایشی را در ناهنجاری های مادر زادی نشان نمی دهد. TMP با غلظت خیلی کم به شیر انسان وارد می شود. خطر آن در بچه های شیر خوار ظاهرا ناچیز است.

TMP/SMX در حاملگی وسیعا مصرف شده ولی به خاطر اثر ضد فولاتی تری متوپریم و خاصیت هیپربیلی روبینمی زایی سولفونامیدها در اواخر حاملگی، این فرآورده فقط در سه ماهه دوم توصیه می شود. گرچه مطالعات وسیع و خوب کنترل شده ای در مورد مصرفTMP/SMX در خانم های حامله وجود ندارد ولی یک مطالعه گذشته نگر گزارش کرده که افزایشی در وقوع ناهنجاری های مادرزادی به وجود نمی آید. غلظت کم SMX به داخل شیر مادر وارد می شود. گزارش نادری درباره اثرات سوء آن در بچه های شیرخوار وجود دارد. اگر چه در مورد اطفال نارس، اطفال مبتلا به هیپربیلی یا اطفال مبتلا به کمبود گلوکز ۶ـ فسفات دهیدروژناز از مصرف این فرآورده در دورانشیردهی اجتناب شود. مصرف آن در موارد دیگر در دوران شیردهی سالم می باشد.

 درباره مدت زمان عفونت ادراری ، بسته به این که بیمار بیماری قسمت فوقانی یا تحتانی دستگاه ادراری داشته و حامله باشد درمان های ۱ تا ۱۰ روزه متعدد توصیه شده اند. به نظر می رسد که در بیشتر موارد ASB یا سیستیت سه روزه درمان با آنتی بیوتیک متناسب باشد. با درمان سه روزه میزان درمان نزدیک به درمان ۷ تا ۱۰ روزه بوده ولی عوارض ناشی از آنتی بیوتیکبه مراتب کمتر می باشد. از درمان با تک دوز نیز دفاع شده ولی میزان بهبودی کمتر از درمان چند روزه است. TMP/SMX با ارزش ترین درمان ها است زیرا هزینه درمان با آن کم، میزان بهبودی بالا و اثرات جانبی در حد متوسط است.

با توجه به این که آنتی بیوتیک تراپی این دو مورد شبیه هم است بحث درمان این دو را در یک جا انجام می دهیم. گرچه در مورد دوره درمان اختلاف نظر وجود دارد ولی درباره این که کدام آنتی بیوتیک ها موثرند توافق وجود دارد. مطالعات نشان داده که TMP/SMX، سفالوسپورین ها و نیتروفورانتوئین سالم و موثرند. با توجه به این که ۲۰ تا ۳۰ درصد گرم منفی هایی که موجب UTI می شوند به آموکسی سیلین مقاوم هستند این دارو انتخاب تجربی خوبی نیست. درمان تک دوز از راه خوراکی برای کمک به تبعیت بیمار از برنامه درمان و کم کردن اثرات سوء درمان مورد دفاع است. بیشتر مطالعات که درمان قابل توجه گزارش نکرده اند ولی مطالعات در مقیاس کوچک بوده اند و نبود تفاوت شاید از فقدان توانایی آماری بوده است. گرچه محققین در مطالعات مختلف نتوانسته اند تفاوتی بین سودمندی بین تک دوز درمانی و درمان های ۴ تا ۷ روزه را نشان دهند ولی متذکر شده اند که در مطالعات مختلف عدم تجانس قابل توجهی وجود داشته است. در نتیجه، گزارش شده که سودمندی درمان تک دوز تایید نشده و در حال حاضر درمان خانم های مبتلا به ASB یا عفونت ادراری  ۳ تا ۵ روزه مناسب تشخیص داده شده است. مهم تر از دوره درمان، تعقیب کردن یا زیر نظر داشتن بیماران است زیرا خانم ها شدیدا در معرض عود عفونت و عارضه زایی ناشی از UTI در طول حاملگی می باشند.

متداول این است که همه خانم های حامله مبتلا به پیلونفریت در بیمارستان بستری شده و درمان داخل وریدی، هیدراسیون داخل وریدی و زیر نظر داشتن بیماران از نزدیک انجام شود. انتخاب اولیه آنتی بیوتیک باید آمپی سیلین و جنتامایسین یا یک سفالوسپورین تزریقی باشد. پنجاه درصد این بیماران باکتری خواهند داشت بنابراین کشت خونی باید قبل از شروع آنتی بیوتیک تزریقی انجام شود. آنتی بیوتیک های وریدی تا موقعی باید ادامه یابند که تب بیمار به مدت ۲۴ از بین رفته باشد که در این صورت می توان درمان را به درمان خوراکی به مدت ۱۰ تا ۱۴ روز عوض نمود. خانم های مبتلا به پیلونفریت معمولا در اثر تب و استفراغ همراه عفونتهمزمان دچار کم شدن آب بدن هستند و لذا رهیدراتاسیون داخل وریدی با نرمال سالین برای اصلاح پرفیوژن اعضاء حیاتی از جمله رحم توصیه می شود. علی رغم وجود سپتی سمی، تعداد کمی از خانم های باردار به شوک سپتیک دچار می شوند. تب معمولا تا روز دوم بستری شدن در بیمارستان ادامه می یابد و متوسط دوره بستری شدن ۴ روز است. در عرض ۲۴ ساعت پس از شروع مصرف آنتی بیوتیک ها، تقریبا نصف بیماران بدون تب شده و در عرض ۴۸ ساعت ۸۵ درصد خانم ها دیگر تب نخواهند داشت. در یک چهارم خانم های مبتلا به پیلونفریت، بدکاری زودگذر کلیوی اتفاق می افتد ولی این بدکاری موقتی است و سریعا فروکش می یابد. وقتی بیماران پس از ۷۲ ساعت درمان تزریقی بهبودی نیابند تصور می شود که یک آبسه Perinephric، یک آبسه داخل کلیوی، ناهنجاری تشریحی تشخیص داده نشده و یا انسداد حالبی وجود دارد. سونوگرافی می تواند برای مشخص کردن این گرفتاری ها به کار گرفته شود.

آبسه یا انسداد یک مشاوره اورولوژیک را ایجاب می کند. عفونت های کمپلکس باید حداقل ۲۱ روز درمان شوند. مطالعات متعدد نشان داده اند که درمان خانم های حامله به صورت سرپایی نیز می تواند سالم ولی ارزان تر از بستری شدن در بیمارستان می باشد. در یک مطالعه روی ۹۰ خانم بستری در بیمارستان، عده ای با سفالکسین خوراکی و عده ای با سفالوتین تزریقی درمان شده و همه آن ها یک هیدراسیون اولیه با نرمال سالین داشته اند و میزان بهبودی در هر دو گروه تقریبا برابر و بیش از ۹۰ درصد بوده است. اخیرا سف تری آکسون یک بار در روز با دوزهای متعدد سفازولین نیز مقایسه شده است. در این مطالعه ۱۷۸ بیمار از لحاظ طول عارضه تب و مدت بستری شدن تقاوتی با هم نشان نداده اند و لذا پیشنهاد شده امکان دارد بیماران مبتلا به پیلونفریت را که با مصرف سیستمیک آنتی بیوتیک ها درمان می شوند به صورت سرپایی درمان کرد.

تکرار کشت ادرار ۷ روز بعد از درمان جهت تایید ریشه کن شدن باکتری یوری باید انجام شود. در ۲۰ درصد خانم ها پس از ۳ تا ۵ روز درمان با آنتی بیوتیک های خوراکی عفونت های مزمن وجود خواهند داشت که در این صورت یک دوره آنتی بیوتیک درمانی با استفاده از یک داروی متفاوت و بر اساس حساسیت اعلام شده توسط آزمایشگاه میکروبیولوژی باید به مدت ۷ تا ۱۰ روز انجام شود.

از آن جایی که یک سوم خانم ها که در طول حاملگی خود برای اولین بار دچار UTI می شوند یک عود نشان خواهند داد باید از همه آن ها تا موقع زایمان ماهی یک کشت ادرار انجام شود. خطر عود ارتباطی به مدت درمان ندارد. اگر تکرار کشت نشان دهد که عفونت وجود دارد حساسیت های آنتی بیوتیکی باید مجددا بررسی شده و باکتری یوری با داروی متفاوتی درمان شود.آنتی بیوتیک درمانی ساپرسیو برای تمام طول حاملگی در بیماران کاربرد دارد که آن ها بیش از یک عود باکتری یوری را تجربه می کنند. روش جایگزین به جای استفاده از پروفیلاکسی عبارت از استفاده از یک تک دوز پس از مقاربت (a single postcoital dose) از سفالکسین (۲۵۰ میلی گرم) یا ۵۰ میلی گرم نیتروفورانتوئین است. درمان پس از مقاربت موثر بوده و خانم حامله را در معرض مقادیر کوچک تر آنتی بیوتیک ها (در مقایسه با دوزهای روزانه) قرار می دهد.

گرچه حاملگی به میزان وسیعی همراه با باکتری یوری نیست ولی خانم های مبتلا به ASB زیاد در خطر پیدایش پیلونفریتهستند. تشخیص و درمان به طور قابل توجهی عارضه زایی باکتری یوری را کاهش می دهد. کشت ادرار که در حوالی هفته ۱۶ حاملگی انجام می شود یک تست اسکرینینگ مناسبی است. هر خانم حامله مبتلا به ASB باید یک دوره ۳ تا ۵ روزه با آنتی بیوتیک درمان شود. اگر دوره اولیه آنتی بیوتیک ها منجر به ایجاد ادرار استریل نشود دوره دوم آنتی بیوتیک درمانی باید انجام شود. زیر نظر داشتن بیمار از طریق کشت ادرار باید پس از هر دوره درمان انجام شود تا از ریشه کن شدن عفونتاطمینان حاصل شود. پیلونفریت نیاز به درمان تزریقی سریع با آنتی بیوتیک و رهیدراتاسیون دارد. سفالوسپورین یا آمپی سیلین و جنتامایسین در طول حاملگی سالم و موثر هستند.

 

توجه

 

همان‌طور که در ابتدا ذکر شد بهداشت فردی نقش مهمی در پیشگیری از این بیماری دارد. بنابراین خانم‌ها باید دقت کنند که هنگام گرفتن طهارت خود را از جلو به عقب تمیز کنند. همچنین باید دقت داشته باشند هنگام برقراری رابطه زناشویی قبل و بعد از آن حتما مثانه خود را خالی کنند. استفاده از دوش واژینال ممنوع است. استفاده از ژل مرطوب‌کننده هنگام رابطه زناشویی نیز توصیه نمی‌شود، مگر این‌که ژل از نوع محلول در آب باشد. لباس‌های زیر باید نخی باشند و هر روز تعویض شوند. خانم‌های باردار باید حداقل هشت لیوان در روز آب مصرف کنند. همچنین افرادی که به عفونت ادراری مبتلا هستند باید مصرف مایعات خود را به مقدار زیادی بالا ببرند. رابطه زناشویی نامتعارف نیز ممکن است به عفونت‌های خطیر ادراری و رحم و لگن منجر شود.

 

درمان فوری عفونت مجاری ادراری برای جلوگیری از آسیب وارده به کلیه‌ها ضروری است. برخی از درمان‌های طبیعی جدا از درمان معمول است که می‌توانند به پیشگیری و درمان UTI، یعنی شایع‌ترین عارضه پزشکی در دوران بارداری کمک کنند.

علائم شایع عفونت مجاری ادراری عبارتنداز:

 

اگرچه این عفونت‌ها می‌توانند هرکسی را تحت تاثیر قرار دهند، زنان بیشتر مستعد ابتلا به عفونت هستند. این به این دلیل است که مجرای ادرار، یعنی لوله ای که ادرار را به مثانه حمل می‌کند، در زنان کمتر از مردان است. این باعث می‌شود تا باکتری‌ها راحت‌تر وارد شده و به مثانه برسند.

در واقع، تقریبا نیمی از همه زنان در یک برهه از زندگی خود، این عفونت را تجربه خواهند کرد.

آنتی بیوتیک‌ها برای درمان این عفونت‌ها و گاهی اوقات در دوزهای پایین برای جلوگیری از عود مجدد استفاده می‌شوند. هم‌چنین راه‌های مختلفی برای محافظت در مقابل عفونت وجود دارد و خطر عود مجدد آن را کاهش می‌دهد.

درمان عفونت ادراری در بارداری بدون دارو

 

عفونت مجاری ادراری اغلب به خودی خود از بین می‌رود. علی رغم وجود دفاع طبیعی بدن، قارچ‌ها، باکتری‌ها و ویروس‌ها خود را به دستگاه ادراری متصل کرده و در مثانه، مجرای ادراری و دستگاه ادراری زندگی می‌کنند. آنتی بیوتیک‌ها به عنوان خط اول درمان تجویز می‌شوند، اما باید در طول حاملگی از مصرف آن‌ها به شدت اجتناب شود. بهترین گزینه برای درمان UTI در حین بارداری بدون آنتی بیوتیک این است که داروهای خانگی و طبیعی مصرف کنید.

درمان‌های خانگی برای UTI در حاملگی عبارتند از:

 

نوشیدن مقدار زیادی آب و مایعات در کل روز بهترین راه برای از بین بردن باکتری‌ها از سیستم ادراری است. برای هیدراته نگه داشتن بدن، باید بعد از هر وعده یک لیوان آب بنوشید تا باکتری‌ها بتوانند از مجاری ادراری خارج شوند، بنابراین احتمال ابتلا به عفونت کاهش می‌یابد.

در دوران بارداری، اغلب باید دفعات ادراری افزایش یابد تا باکتری‌ها نتوانند در داخل مثانه رشد کنند. اگر این مدت زمان طولانی شود، باکتری‌ها می‌توانند در دستگاه ادراری تکثیر یافته، و به عفونت ختم شوند.

شما باید سعی کنید لباس‌های سبک و راحت بپوشید و لباس‌های داخلی را بپوشانید که به هوا اجازه عبور داده شده و در خشک ماندن این محل کمک شود. بعد از هر بار دستشویی رفتن خودتان را کاملا خشک کنید تا باکتری‌ها فرصت نفوذ به مثانه را پیدا نکنند. سعی کنید بعد از رابطه جنسی مثانه خود را تخلیه کنید.

شما باید از کاندوم‌های روغنی که فاقد اسپرم کش‌ها spermicide می‌باشد، استفاده کنید. شیوع UTI در میان زنانی که از لحاظ جنسی فعالند، بالاست و این شانس ابتلا به عفونت‌های مجاری ادراری در خانم‌هایی که اخیرا رابطه جنسی داشته اند، به شدت وجود دارد.

پروبیوتیک‌ها از فلور بدن انسان حمایت می‌کنند که به عنوان دفاع طبیعی برای بدن مورد استفاده قرار می‌گیرند. غذاهای رژیمی مانند کیمچی، ماست پروبیوتیک و پنیر خام سالم ترین غذاهای پروبیوتیک محسوب می‌شوند. خوردن غذاهای تخمیر شده، محتوای باکتری‌های بدن را بدون هیچ گونه اثر بیماری‌زایی حفظ می‌کند.

عصاره زغال‌اخته کمک می‌کند تا تعداد کل عفونت‌های مجاری ادراری در افرادی که هرساله متحمل این عفونت‌ها می‌شوند، به شدت کاهش یابد. زغال اخته می‌تواند به عنوان یک استراتژی برای پیشگیری از این عفونت‌ها مورد استفاده قرار بگیرد. محصولات زغال‌اخته در کاهش رشد باکتری‌هایی که ممکن است باعث عفونت شوند، کمک کننده است.

سیر خام که تازه خرد شده دارای انواع مختلفی از خواص ضد میکروبی است.

ویتامین C موجب کاهش رشد باکتری اکلای می‌شود. ا سیستم ایمنی را تقویت می‌کند و ادرار را اسیدی تر می‌کند. اگر درمان برای ویتامین C برای مدت سه ماه انجام شود، سطح سلامتی باروری زنان بهبود یافته و عفونت‌های ادراری کاهش می‌یابد.

روغن گل میخک با فعالیت‌های ضد میکروبی، ضد ویروسی و ضد قارچ شناخته شده است. املاح ضد التهابی روغن میخک دارای مزایایی است. با این حال، ممکن است برخی از عوارض جانبی را برای بدن شما به همراه آورد، زیر نظر پزشک از این ماده استفاده کنید.

روغن اسانس پونه کوهی را می‌توان به طور موفقیت آمیز برای درمان عفونت باکتری مورد استفاده قرار داد. این ماده مانع از رشد باکتری اکلای، شایع‌ترین باکتری دخیل در عفونت مجاری ادراری می‌شود. این روغن نیز تحت نظر پزشک باید مصرف شود.

عفونت مجاری ادراری به طور کلی توسط باکتری‌هایی ایجاد می‌شود که از طریق دستگاه ادراری وارد می‌شوند و باعث درد و ناراحتی می‌شوند. ماهیت عود کنندگی این بیماری احتمال ابتلا به باکتری‌های مقاوم را دو چندان می‌کند. آن‌ها به سرعت عوارض جانبی نامطلوبی را ایجاد می‌کنند، بنابراین باید درمان‌های خانگی را برای مقابله با آن‌ها امتحان کنید.

درمان عفونت ادراری در بارداری بدون دارو

درمان عفونت ادراری در بارداری بدون دارو



منبع مطلب

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن